solde? Chella nun tene niente. S’hann’a affitta’ nu vascetiello[1]? O ce ‘e mmettimmo pure a lloro dinta barracca?
Dummineco — Ah… è giusto.
Cicciariello — Pirciò, dico, è na cosa ca pigliarrà sempe nu poco ‘e tiempo… (Pausa) N’ommo ca se sposa a na femmena l’ha dda truva’ comme l’ha dda truva’… (E guarda il patrigno).
Dummineco — ?!
Cicciariello — …per lo meno cu na cammisa[2] ’n cuollo… (Pausa) Io pe’ ssorema ce tengo, ce tengo assaie! Essa s’ha dda mareta’ cu tutt’‘e rregule[3]; e n’ommo ca se l’ha dda piglia’, ha dda essere chiammato. «Bada ca chesta accussi… accussi…
Dummineco — !
Cicciariello — …Nun tene niente. He ’a penza’ tu a ffa’ uno ’e tutto[4]. Nun ce hann’a essere surprese». Uno ha dda sape’ chello ca se piglia e chello ca trova. Accussi, quanno è doppo, nun succedono storie. «Sta guagliona — se ce ha dda dicere a stu tale — guarda, ca è stata disgraziata…».
Dummineco — ?!!
Cicciariello — «… pecché ’a quanno è nata nun ha tenuto manco na cammisa pe se muta‘[5]. E llora ce he ’a penza’ tu». (Pausa) Oh, e ve pare ca ogge uno se sposa a na guagliona pe’ nun truva’ proprio niente? niente?! È nu poco difficile: avit’a truva’ a nu santo. E fino a che stu santo nun se trova, sorema, ve ripeto, restarrà comme sta.
Dummineco (dopo una pausa) — He fatto? (Prende la chiave e si avvia sull’arenile, pallido, disfatto, senza più forza).
Cicciariello (lo raggiunge, poi, con voce ferma) — Dateme ’a chiave.
Dummineco (esita un attimo, poi obbedisce, come sotto una fatalità) — Teh!
Cicciariello (chiude la baracca con doppia mandata e nasconde la chiave in tasca).
Dummineco (guarda a lungo il mare; balbetta) — Nun se vedono cchiù! (Esce lentamente, quasi trascinando il passo).
Cicciariello (lo segue — ebbro di vendetta — canticchiando per dominarsi).
Musica
’E vuzze d’‘o ssicco, cu ll’uommene attuorno,
cu «Oh! tira!» e cu «Oh! venga!» se scenneno a mmare!
FINE DEL SECONDO ATTO